Lowtech Magazine

Prior, alstublieft: raketpost

De mensheid heeft ingenieuze en soms bizarre methoden uitgedacht om informatie en kleine pakketjes over lange afstanden te versturen. Voorbeelden zijn de buispost, de optische telegraaf en de postduif. Maar de prijs voor het meest ambitieuze plan gaat zonder twijfel naar de raketpost. De communicatiemethode was een kort maar krachtig bestaan beschoren - ook in België en Nederland.

Voetbal op de maan

Deze kaart van de NASA (klik hier voor de volledige versie) toont de wandelroute die Neil Armstrong en Buzz Aldrin aflegden tijdens hun maanlanding op 21 juli 1969. Na een reis van honderdduizenden kilometers verkenden de astronauten een gebied dat nauwelijks de oppervlakte heeft van een voetbalveld (Via Strange Maps).

De sterrenhemel als GPS

Meer dan twee eeuwen geleden was het al mogelijk om je positie op aarde zeer nauwkeurig te bepalen met behulp van satellieten.

De mens navigeert al duizenden jaren over de aardbol met behulp van satellieten. Alleen waren dat tot in de helft van de twintigste eeuw geen GPS-kunstmanen, maar sterren. We weten ondertussen dat de zon en de sterren niet rond de aarde draaien (en dus geen satellieten van de aarde zijn), maar sterrennavigatie is gebaseerd op een precopernicaans wereldbeeld. Hoe ouderwets dat ook klinkt, het systeem werd in de loop van de geschiedenis zodanig geperfectioneerd dat het in de tweede helft van de achttiende eeuw bijna even accuraat werd als het huidige GPS-systeem. Bovendien was het veel robuuster. (Foto sextant: © Peter Ifland)

Het recht op sterren

In 2025 zal geen enkele Europeaan de melkweg nog kunnen zien - het sterrenstelsel waarin ons zonnestelsel zich bevindt. Dat is nu al in heel Vlaanderen het geval.

De nachtelijke hemel verdwijnt. Slechts op een paar plekken in Europa valt nog een originele sterrenhemel te bekijken. Dat is het geval in het noorden van Scandinavië en Engeland, sommige delen van het Spaanse binnenland, een klein stukje van Zuid-Frankrijk en een deel van Oost-Europa.

Op die plaatsen kan je met het blote oog tot 2.000 sterren zien. In de meeste delen van Europa zijn dat er maximum 1.000, in Vlaanderen zijn dat er in het beste geval 100 tot 400. En wie in Antwerpen en Brussel naar omhoog kijkt, ziet niet meer dan de maan, een paar heldere planeten en een handvol sterren. De lichtvervuiling blijft toenemen.

Eén planeet is niet genoeg: een plan voor het opwarmen van Mars

De technologie die ons kopzorgen baart omdat ze de temperatuur op aarde doet stijgen, komt goed van pas als we andere planeten en manen in ons zonnestelsel willen koloniseren.

Het opwarmen van een planeet als Mars lijkt – althans theoretisch – een fluitje van een cent. Een dorre wereld omtoveren tot een nieuw aards paradijs klinkt misschien als fantasie of verre toekomstmuziek, maar we hebben alle technologie (al lang) in huis.

Het neerzetten van een paar honderd chemische fabriekjes die niets anders doen dan superbroeikasgassen zoals CFC’s de lucht in blazen, zou de klus wel eens kunnen klaren.

Onderzoekers van NASA rekenden uit dat een articifiële temperatuurstijging van 4 à 5 graden zou volstaan om de beoogde temperatuurverhoging van 55 tot 60 graden op Mars te bekomen. Die beperkte opwarming zou het broeikaseffect weer op gang kunnen brengen.

(Illustraties: Glen Mullaly / Earl Oliver Hurst)