Lowtech Magazine

Draait de industrie straks op geconcentreerd zonlicht?

De discussie over hernieuwbare energie is vrijwel volledig gericht op de productie van elektriciteit. Maar de energie die we het meest nodig hebben, is warmte. Om industriële processen aan te drijven - zoals het maken van chemicaliën, het produceren van metalen of het vervaardigen van microchips - hebben we een hernieuwbare bron van thermische energie nodig. Al dan niet geconcentreerd zonlicht kan een oplossing zijn. Alle industriële activiteit - inclusief de fabricatie van zonnepanelen en windturbines - zou kunnen gebeuren door middel van spiegels en zonlicht.

Hernieuwbare energie op grote schaal is een illusie: er is een tekort aan grondstoffen

Een grootschalige introductie van hernieuwbare energie en elektrische auto's botst op een fundamenteel bezwaar: een tekort aan energie en andere grondstoffen om de gewenste infrastructuur uit te bouwen.

André Diederen, onderzoeker aan het Nederlandse TNO, sloopt in zijn zopas verschenen boek "Global Resource Depletion" de heilige huisjes van de ecotech-optimisten. Maar hij geeft ook hoop.

Zo lossen we de energiecrisis (nooit) op

Zolang we niet stoppen met het bouwen van nieuwe steenkool-, olie- en gascentrales heeft het ontwikkelen van energie-efficiënte technologie en het plaatsen van zonnecentrales en windmolens weinig zin. Veel belangrijker dan wat we wel doen, is wat we niet doen.

Het aandeel van hernieuwbare energie in de totale elektriciteitsproductie stijgt. Maar dat zet weinig zoden aan de dijk zolang ook de totale elektriciteitsproductie blijft stijgen. We stoken nog altijd ieder jaar meer fossiele brandstoffen op. Hernieuwbare energiebronnen vervangen geen steenkool-, olie- of gascentrales, ze vangen slechts (gedeeltelijk) het steeds groeiende energieverbruik op. De oplossing is eenvoudig: stel een absolute limiet aan de totale energieproductie. Waarom zouden we het in 2030 niet kunnen stellen met de hoeveelheid energie die we vandaag verbruiken?

Waarom de elektrische auto geen toekomst heeft

Snelle oplaadtijden voor elektrische auto's worden enthousiast onthaald, maar ze leiden tot enorme pieken in het elektriciteitsverbruik.

Een elektrische auto opladen gedurende 8 uur vraagt een vermogen van ongeveer 3.000 watt. Dat komt overeen met het inpluggen van 10 flinke breedbeeldtelevisies.

Als je dezelfde auto oplaadt in slechts 10 minuten, dan heb je een vermogen nodig van 155.000 watt. Evenveel als 450 grote beeldschermen.

Foto's: "Motor art" door Lockwasher.

Een wereldwijd netwerk van duurzame energie

Duurzaam opgewekt of niet, elektriciteit moet getransporteerd worden.

Kan de Europese samenleving volledig draaien op hernieuwbare energie? Aan indrukwekkende plannen ontbreekt het in elk geval niet: van het bouwen van reuzenwindmolenparken in de Noordzee tot het importeren van zonne-energie uit de Sahara. Eén 'detail' wordt daarbij meestal over het hoofd gezien: de nood aan vele honderdduizenden kilometers nieuwe hoogspanningslijnen en andere transmissie-infrastructuur.

Kerncentrales zonder brandstof: waar komt ons uranium vandaan?

De kerncentrales langer openhouden, brengt de energiebevoorrading in gevaar en zal de elektriciteitsprijzen de hoogte injagen.

Een kerncentrale draait niet op zonlicht, wind, lucht of water, maar op (verrijkt) uranium. Die radioactieve stof was lange tijd spotgoedkoop, maar die periode is voorbij. Begin 2000 werd 10 dollar neergeteld voor een pond uranium, in juli 2007 was dat 136 dollar. Dat is een stijging van bijna 1.300 procent.

Foto: ziphichore

Een roetzwarte toekomst: de revival van steenkool

Vergeet kernreactoren, zonnepanelen en biobrandstoffen. De brandstof van de toekomst is steenkool.

Aardolie, aardgas en kernenergie hebben de vuile motoren van de industriële revolutie niet vervangen. Het aandeel van steenkool in de elektriciteitsmix blijft stijgen. Als olie en gas halverwege deze eeuw "op" raken, na slechts honderd jaar gebruik, kan de industriële samenleving nog tot 2165 worden aangedreven door steenkool. Niet alleen voor de opwekking van elektriciteit, maar ook voor de productie van autobrandstoffen, chemicaliën en verwarming. De energieproducenten stellen milieuorganisaties gerust: ze hebben een manier gevonden om de enorme voorraden steenkool op te stoken zonder de planeet op te warmen.